depresja

Depresja

DEPRESJA

Typowe objawy depresji:

  • Depresyjny nastrój. Obniżony nastrój, smutek, niechęć, posępne myśli, stany odrętwienia, uczucie pustki.Utrata zainteresowań, radości i jakiejkolwiek motywacji
  • Skłonność do oskarżania siebie, poczucie winy
  • Częstsze niż zwykle odczuwanie irytacji i złości
  • Pesymizm
  • Poczucie beznajdziejności
  • Niepokój, napięcie, często bez wyraźnej przyczyny
  • Utrata energii
  • Stan ciągłego zmęczenia
  • Obniżona aktywność lub jej brak
  • Wycofanie się z kontaktów interpersonalnych
  • Nadmierna ruchliwość, nerwowość, podniecenie lub przeciwnie – wykonywanie wszystkiego wolniej niż zazwyczaj
  • Trudności w koncentracji, uniemożliwiające obejrzenie programu telewizyjnego lub odbycie normalnej rozmowy
  • Problemy z pamięcią. Przykładowo: zapominanie, gdzie się pozostawiło swoje rzeczy
  • Problemy ze snem. Trudności z zasypianiem, niespokojny sen, krótki sen lub przeciwnie bardzo długie spanie
  • Zmiany dotyczące apetytu i wagi
  • Utrata zainteresowania seksem
  • Myśli o śmierci

UWAGA: jeśli masz myśli samobójcze – koniecznie jak najszybciej skontaktuj się ze specjalistą !!!!

Depresja kliniczna

Depresja kliniczna nie jest tym samym, co uczucie przygnębienia, lekka depresja, którą czasami odczuwamy. O „epizodzie depresyjnym" mówi się (wg DSM V), gdy pięć lub więcej objawów występuje przez większą część dnia:

  • depresyjny nastrój przez większość część dnia
  • zmniejszenie zainteresowań i zdolności do przeżywania przyjemności
  • wyraźny wzrost lub spadek wagi
  • bezsenność albo nadmierna senność
  • pogorszenie panowania nad ruchami ciała
  • wrażenie zmęczenia
  • poczucie własnej bezwartościowości i winy
  • spadek sprawności myślenia i koncentracji
  • powracające myśli o śmierci i samobójstwie

Do rozpoznania epizodu dużej depresji niezbędny jest co najmniej dwutygodniowy okres obniżonego nastroju lub też utraty zainteresowania wszystkimi niemal czynnościami i płynącym z nich przyjemnościom.

Inne klasyfikacje depresji

Depresja endogenna – choroba afektywna jednobiegunowa (inaczej: depresja właściwa, depresja kliniczna, depresja ciężka) nie ma wyraźniej przyczyny zewnętrznej (nie jest następstwem żadnego konkretnego wydarzenia życiowego). Depresja endogenna wywoływana jest przez zaburzenia funkcjonowania mózgu (ograniczona dostępność lub „rozregulowanie" neuroprzekaźników: norepinefryny (noradrenaliny), dopaniny i serotoniny; wzrost poziomu kortyzolu we krwi i płynie mózgowo-rdzeniowym na skutek doświadczania silnego stresu; zmniejszony przepływ krwi do lewego płata czołowego).

Depresja endogenna wymaga bezwzględnego leczenia psychiatrycznego, a czasem nawet hospitalizacji. Rzadko poleca się psychoterapię, ponieważ pacjent nie jest wstanie współpracować z psychoterapeutą.

Dystymia (depresja nerwicowa) to przewlekłe obniżenie nastroju trwające przynajmniej 2 lata lub dłużej, w ciągu tego okresu nie nastąpił powrót do normalnego funkcjonowania na dłużej niż 2 miesiące. Nie ma wyraźnego początku, jej przebieg jest łagodniejszy od depresji endogennej.

Depresja reaktywna - ta odmiana depresji jest najprostsza w diagnozie - depresja reaktywna jest reakcją na konkretne traumatyczne wydarzenie życiowe, np. śmierć bliskiej osoby, zerwanie związku. Depresję reaktywną leczy się psychoterapią i/lub lekami przeciwdepresyjnymi.

Depresja poporodowa - dotyka co szóstą kobietę. Pojawia się najczęściej od 2 do 4 dnia po porodzie i jest związane z huśtawką hormonalną - nie traktuje się jej, jak objawu chorobowego. Kobieta może być rozdrażniona, rozchwiana emocjonalnie, wybuchać płaczem bez żadnego powodu. Po około sześciu tygodniach od porodu kobieta odzyskuje wewnętrzny spokój i wraca do pełni sił. Jeśli jednak smutek nie ustępuje, może to być początek depresji poporodowej. Należy ją leczyć psychologiczne i/lub farmakologicznie.

Depresja dwubiegunowa (choroba afektywna dwubiegunowa) CHAD, charakteryzuje się naprzemiennymi stanami manii i depresji. W manii człowiek doświadcza skrajnego podwyższenia nastroju, ekspansywności rozdrażnienia, gadatliwości, wzrostu poczucia własnej wartości i gonitwy myśli. Konieczne jest leczenie farmakologiczne i psychoterapia.

Czynniki ryzyka depresji

Depresja może dotknąć każdego człowieka, w każdym wieku. Badania wykazują, że istnieją czynniki zwiększające ryzyko jej wystąpienia:

  • kobiety dwukrotnie częściej są narażone na depresję niż mężczyźni
  • osoby bezrobotne
  • czynniki genetyczne
  • strata jednego z rodziców w dzieciństwie
  • ludzi, którzy nie mogą liczyć na wsparcie rodziny czy przyjaciół
  • ludzi, którzy maja za sobą wiele złych doświadczeń
  • ludzie żyjący w miastach częściej popadają w depresję niż ludzie żyjący na wsi
Ta strona może korzystać z Cookies.
Ta strona może wykorzystywać pliki Cookies, dzięki którym może działać lepiej. W każdej chwili możesz wyłączyć ten mechanizm w ustawieniach swojej przeglądarki. Korzystając z naszego serwisu, zgadzasz się na użycie plików Cookies.

OK, rozumiem lub Więcej Informacji
Znajdź nas na Facebooku
Informacja o Cookies
Ta strona może wykorzystywać pliki Cookies, dzięki którym może działać lepiej. W każdej chwili możesz wyłączyć ten mechanizm w ustawieniach swojej przeglądarki. Korzystając z naszego serwisu, zgadzasz się na użycie plików Cookies.
OK, rozumiem